Wprowadzenie: Zakotwiczeni w Słowie pośród burz dni ostatecznych

Pośród ostatnich, burzliwych nawałnic na ziemi, przed Adwentystami Dnia Siódmego staje jedno, nadrzędne pytanie: Co jest naszym ostatecznym źródłem prawdy i autorytetu? Od odpowiedzi na nie zależy nie tylko teologiczna preferencja, ale duchowe przetrwanie i integralność naszej misji. Subtelne, lecz głębokie niebezpieczeństwo zagraża obecnie fundamentalnej zasadzie naszej wiary: wywyższanie ludzkich sformułowań – nawet szczerze intencjonowanych podsumowań, takich jak 28 Fundamentalnych Wierzeń – do rangi, która rywalizuje z Biblią lub funkcjonalnie ją zastępuje. Stworzone omylnym ludzkim językiem, te podsumowania z natury pozbawione są boskiego natchnienia i najwyższego autorytetu, który przynależy wyłącznie Pismu Świętemu. Gdy są przekształcane w wiążące sprawdziany wiary, przekraczana jest krytyczna granica – krok od Bożego zamysłu i niebezpiecznie w kierunku apostazji.

Dlatego dwie żywotne prawdy muszą być nieustannie potwierdzane:

Biblia jest Bożym, bosko ustanowionym i w pełni wystarczającym przewodnikiem, całkowicie adekwatnym pod błogosławieństwem Ducha Świętego, aby kształtować wierzenia, doświadczenie i praktykę ludu Bożego na całym świecie.

I odwrotnie, wyniesienie jakiegokolwiek ludzkiego oświadczenia lub kreda, w tym naszych 28 Fundamentalnych Wierzeń, do roli autorytatywnego sprawdzianu wiary lub wspólnoty, tym samym wypierając pierwszorzędną rolę Biblii, stanowi wyraźne odejście od Bożego zamysłu i krok w kierunku apostazji.

Niniejsze opracowanie wykaże, dlaczego niezachwiane trzymanie się tych zasad jest niezbędne do sprostania nadchodzącym wyzwaniom i pozostania wiernym naszemu boskiemu powołaniu.

Część 1: Biblia – Wszechwystarczalny Przewodnik od Boga

Apostoł Paweł kładzie kamień węgielny pod to przekonanie w 2 Liście do Tymoteusza 3:16-17 (UBG):

2 List do Tymoteusza 3:16-17 - UBG 16 Całe Pismo jest dane z natchnienia Bożego i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości; 17 Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany.

Zakres wystarczalności Pisma Świętego

Jak „pożyteczne” jest Pismo według tego boskiego świadectwa? Czy jego wartość jest porównywalna z innymi dobrymi książkami? Paweł głosi znacznie głębszą, wrodzoną wystarczalność. „Mąż Boży” – reprezentujący każdego wierzącego, lecz szczególnie podkreślający tych na stanowiskach kierowniczych, których role obejmują potrzeby kościoła – jest przez Pismo uczyniony „doskonałym” (kompletnym) i „w pełni przygotowanym” (gruntownie wyposażonym). Jeśli Biblia zapewnia tak wszechstronne wyposażenie tym, którzy ponoszą największą odpowiedzialność, niezaprzeczalnie wyposaża cały kościół, indywidualnie i zbiorowo, na każdą duchową potrzebę i każde dobre dzieło.

Ta głęboka wystarczalność nie neguje konieczności pilnego studiowania. Paweł chwalił Tymoteusza za to, że znał Pisma Święte od dzieciństwa (2 List do Tymoteusza 3:15). Doskonały przewodnik nagradza, a wręcz wymaga, gorliwego badania; nie udziela swej mądrości biernie. Biblia udostępnia swoje boskie skarby poprzez aktywne, modlitewne zaangażowanie: czytanie, medytowanie, porównywanie Pisma z Pismem i posłuszeństwo jego nakazom. Słusznie korzystamy z pomocnych zasobów – narzędzi językowych, kontekstu historycznego, spostrzeżeń współwyznawców i podobnych narzędzi, które mają na celu wywyższenie Biblii i prowadzenie nas do Chrystusa.

Pozostaje kluczowe pytanie: Jak należy stosować te pomoce, w tym nasze własne streszczenia doktrynalne? Jako autorytatywni interpretatorzy stojący na równi z Pismem lub ponad nim? Boże broń! Postępowanie w ten sposób oznacza przeniesienie ośrodka autorytetu z natchnionego Słowa na ludzką interpretację lub tradycję. Jeśli ktoś argumentuje, że indywidualny osąd jest zbyt zawodny, aby bezpośrednio interpretować Biblię, jak można ufać temu samemu osądowi, że dokładnie zinterpretuje interpretatorów (komentarze, tradycje, a nawet nasze Fundamentalne Wierzenia)? Prowadzi to do nieuniknionego logicznego impasu. Jasne znaczenie słów Pawła jest takie, że wierzący powinni wykorzystywać wszystkie dostępne narzędzia jako pomoc w zrozumieniu tekstu, zawsze uznając, że ostateczny autorytet i najpoważniejsze dowody tkwią w samym Piśmie. Prowadzeni przez Ducha Świętego i używając danego im od Boga rozumu, wierzący bezpośrednio obcują ze Słowem. Czyniąc tak, Paweł oświadcza, że znajdują Biblię pożyteczną do tego stopnia, iż stają się doskonali i w pełni przygotowani do wszelkich dobrych dzieł. To jest Boża ocena, której nie wolno osłabiać ludzką wygodą czy tradycją.

Pożyteczność Pisma we wszystkich wymiarach wiary i życia

Paweł podkreśla cztery kluczowe obszary, w których Pismo wykazuje swoją całkowitą wystarczalność:

„Do nauki” (Nauczanie Prawdy): Obejmuje to pełen zakres prawdy niezbędnej do zbawienia i pobożnego życia – zrozumienie charakteru i osobowości Boga, wielki spór, plan odkupienia, życie, śmierć, zmartwychwstanie Chrystusa, Jego kapłańską służbę w niebiańskiej świątyni i Jego drugie przyjście, niezmienność prawa Bożego, w tym sabatu dnia siódmego, stan umarłych, związek między prawem a łaską, proroctwa, zasady zdrowego życia, biblijny porządek kościelny oraz nasze zlecenie głoszenia wiecznej ewangelii symbolizowanej przez Poselstwo Trzech Aniołów (Objawienie Jana 14). Pismo nie jest jedynie statycznym repozytorium; gdy podchodzi się do niego z otwartym na naukę sercem, działa dynamicznie przez Ducha Świętego, aby uczynić człowieka „mądrym ku zbawieniu przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie” (2 List do Tymoteusza 3:15).

Czasami podnosi się zarzut, że jeśli prawda jest jedna, szczerzy badacze Biblii nie powinni się różnić. Myli to obiektywną jedność boskiej prawdy z subiektywną jednolitością ludzkiej percepcji. Prawda Boża jest rozległa i wieloaspektowa. Ludzkie umysły są różnorodne. Absolutna jednolitość opinii w każdej kwestii nie jest ani osiągalna, ani głównym Bożym zamysłem przed uwielbieniem. Próba wtłoczenia wszystkich umysłów w jedną interpretacyjną formę ignoruje daną od Boga indywidualność. Jedność, której pragnie Bóg, to jedność polegania na Jego Słowie jako ostatecznym autorytecie, jedność w fundamentalnych prawdach niezbędnych do zbawienia i prawdy obecnej, jedność w miłości i jedność w misji – nawet przy dopuszczeniu różnic w zrozumieniu mniej centralnych kwestii.

Ta jedność, zakorzeniona w Biblii jako jedynym standardzie, była znakiem rozpoznawczym doświadczenia Adwentystów Dnia Siódmego. Wypracowali niezwykłą jedność w rozumieniu Pisma, z której wynikają ich fundamentalne wierzenia, nie poprzez ludzkie kredo, ale przez boski dar przewodnictwa. Ellen White napisała: „*Polecam ci, drogi czytelniku, Słowo Boże jako regułę twojej wiary i praktyki. Przez to Słowo będziemy sądzeni. Bóg obiecał w tym Słowie dawać wizje w ‘dniach ostatecznych’; nie jako nową regułę wiary, ale dla pociechy Swego ludu i dla korygowania tych, którzy błądzą od prawdy biblijnej*” (Wczesne Pisma, s. 78). To przewodnictwo zakotwicza ich jedność wyłącznie w Biblii jako ostatecznym autorytecie.

28 Fundamentalnych Wierzeń Kościoła stanowi zbiorową próbę wyrażenia kluczowych doktryn, które rzekomo pochodzą z Pisma Świętego. Jako uznana ludzka synteza, choć czasami przywoływane jako podsumowanie pomocne w określaniu wspólnej tożsamości lub celu misji, nie posiadają one żadnego wrodzonego autorytetu. Muszą zawsze pozostawać ściśle podporządkowane Biblii, funkcjonując jedynie jako opisowe stwierdzenia ogólnego zrozumienia w Kościele, zawsze uznawane za sformułowane w ludzkim języku i wiecznie podlegające ponownej ocenie i korekcie przez jaśniejsze światło objawiane poprzez ciągłe, modlitewne studiowanie samego Słowa.

„Do strofowania” (Obalanie Błędu): Obejmuje to żywotną funkcję identyfikowania, demaskowania i ochrony przed fałszywymi naukami („herezjami”). Sama Biblia jest Bożym narzędziem do rozróżniania prawdy od błędu. Tam, gdzie Pismo Święte zajmuje należne mu miejsce i jest studiowane całościowo, błąd ostatecznie nie może zwyciężyć, tak jak ciemność ucieka przed światłem. Słowo Boże posiada wrodzoną moc demaskowania wad ludzkich filozofii i fałszywych doktryn. Zasada Sola Scriptura obejmuje zrozumienie, że Pismo interpretuje Pismo. Najpewniejszą metodą testowania każdej nauki jest postawienie jej przed trybunałem pełnej rady Słowa Bożego. Interpretacje sprzeczne z ogólnym świadectwem Biblii uschną w jej boskim świetle. Dla utrzymania czystości doktrynalnej Bóg oświadcza, że samo Jego Słowo czyni wierzącego „doskonałym, w pełni przygotowanym”. Sugerowanie, że ludzkie kreda są niezbędne jako podstawowa obrona przed błędem, pośrednio kwestionuje adekwatność Bożego zaopatrzenia.

„Do poprawiania” (Kierowanie Postępowaniem i Porządkiem): Dotyczy to stosowania Bożych zasad w codziennym życiu, zarządzaniu kościołem i dyscyplinie naprawczej. Każda postawa lub zachowanie sprzeczne z charakterem Chrystusa i biblijnymi standardami może być zidentyfikowane, zaadresowane i skorygowane przy użyciu samego Pisma. Jeśli domniemane „wykroczenie” nie może być jasno uzasadnione zasadami biblijnymi, może to być naruszenie ludzkich reguł lub tradycji, a nie prawa Bożego. Dla ustanowienia i utrzymania pobożnego porządku Biblia zapewnia kompletny i wystarczający standard.

„Do wychowywania w sprawiedliwości” (Kształtowanie w Świętym Życiu): Obejmuje to cały proces duchowego wzrostu i przemiany charakteru – pielęgnowanie wiary, nadziei, miłości, cierpliwości, uczciwości, czystości i praktycznej pobożności. Jakaż lepsza podstawa do kształtowania umysłu dziecka niż czyste słowa Pisma? Jakiż skuteczniejszy przewodnik dla nowego wierzącego lub doświadczonego świętego niż życie i nauki Jezusa? Biblia przemawia z coraz większą głębią na wszystkich etapach życia i we wszystkich grupach wiekowych. Jest środkiem, przez który jesteśmy wszczepieni w Chrystusa, Żywe Słowo (Ewangelia Jana 15). Ten żywotny rozwój duchowy dokonuje się poprzez pilne, osobiste obcowanie z Pismem, oświecone przez Ducha Świętego.

Podsumowując, Boża ocena Jego Biblii jest jednoznaczna: do nauczania podstawowej prawdy, obalania niebezpiecznego błędu, kierowania życiem i dyscypliną kościelną oraz kształtowania wierzących w świętości – Pismo jest tak głęboko wystarczające, że osoba wiernie przez nie prowadzona jest „doskonała, w pełni przygotowana do wszelkich dobrych dzieł”. Ta zasada jest niepodważalną podstawą autentycznego chrześcijaństwa i fundamentem, na którym musi stać ruch Adwentystów Dnia Siódmego.

Część 2: Niebezpieczeństwo ludzkich kredo jako autorytatywnych sprawdzianów

Ustanowiwszy Bożą wystarczalność Biblii, musimy zmierzyć się z kluczowym wnioskiem: Wyniesienie jakiegokolwiek ludzkiego oświadczenia lub kreda, w tym naszych własnych 28 Fundamentalnych Wierzeń, do roli autorytatywnego sprawdzianu wiary lub wspólnoty, tym samym wypierając pierwszorzędną rolę Biblii, stanowi krok od Bożego zamysłu i w kierunku apostazji.

Definiowanie „Zastępstwa”

Co stanowi to niebezpieczne „zastępstwo”? Nie jest to zwykłe streszczanie nauk biblijnych ani publikowanie oświadczenia określającego, jak dana społeczność rozumie nauczanie Pisma. Wyrażanie wspólnych przekonań, tak jak próbujemy to czynić w 28 Fundamentalnych Wierzeniach, może być pomocne dla jasności i świadectwa, pod warunkiem, że te podsumowania są konsekwentnie rozumiane jako podrzędne opisy pochodzące od ostatecznego autorytetu, Biblii.

Zastępstwo ma miejsce, gdy taki ludzki dokument, niezależnie od jego ogólnej dokładności czy pobożności jego twórców, jest funkcjonalnie przekształcany w wymagany sprawdzian. Dzieje się tak, gdy przestrzeganie konkretnego sformułowania ludzkiego oświadczenia – a nie wykazana wierność jasnym naukom samego Pisma – staje się faktycznym standardem członkostwa w kościele, zatrudnienia lub pozycji duchownego. To praktyczne wywyższenie jest miejscem, w którym leży krok w kierunku apostazji. Dlaczego ta trajektoria jest tak niebezpieczna?

I. Jest to sprzeczne ze świadectwem Ducha Świętego

Duch Święty potwierdza przez Pawła, że wierzący szczerze przyjmujący Biblię jest „doskonały, w pełni przygotowany”. Nakazywanie akceptacji dodatkowego ludzkiego kreda jako sprawdzianu pośrednio zaprzecza tej boskiej deklaracji. Sugeruje to, że sama Biblia jest niewystarczająca; wierzący jest w jakiś sposób niekompletny lub niekwalifikowany bez zgody na ludzkie sformułowanie. Niepokojące jest to, że nasz Kościół czasami praktykował ocenianie wiary jednostki na podstawie jej zdolności do potwierdzenia precyzyjnego języka naszej syntezy 28 Fundamentalnych Wierzeń, zamiast opierać takie osądy wyłącznie na ich zgodności z samą Biblią. To funkcjonalnie stawia ludzkie oświadczenie obok, a nawet ponad, natchnionym Słowem jako miarę wierności, odzwierciedlając sam błąd historycznej apostazji. Rzym nie zaprzeczył Chrystusowi jako Pośrednikowi; dodał innych pośredników, osłabiając Jego wyjątkową wystarczalność. Podobnie, gdy nalegamy, że akceptacja „Biblii i tego konkretnego wyznaniowego oświadczenia” jest konieczna, ryzykujemy dodanie ludzkiego wymogu do doskonałego Bożego zaopatrzenia.

II. Odzwierciedla subtelne pojawianie się przeszłych apostazji

Historia uczy, że poważne odejścia od prawdy biblijnej często zaczynają się subtelnie, pod płaszczykiem pobożności. Praktyki takie jak kult świętych wyrosły z pozornie nieszkodliwego szacunku dla męczenników w spoganizowaną adorację, często wspieraną przez dobrze intencjonowanych przywódców nieświadomych długoterminowych konsekwencji. Wzdrygnęliby się przed ostrzeżeniami, uznając je za ataki na pobożność. Podobnie, narzucanie konformizmu poprzez ludzkie kreda często zaczyna się od dobrych intencji – zachowania jedności, strzeżenia prawdy. Jednak ta droga może subtelnie przenieść punkt ciężkości z żywego Słowa na ludzkie podsumowanie, torując drogę sztywności i tłumieniu dalszego światła. Musimy uczciwie zapytać, czy nasze obecne użycie 28 Fundamentalnych Wierzeń w niektórych przypadkach odzwierciedla ten niebezpieczny wzorzec.

III. Ożywia kluczowy mechanizm historycznej apostazji

Kluczową cechą rzymskiej apostazji było jej roszczenie do bycia jedynym autorytatywnym interpretatorem Pisma, używając tradycji i soborów do kontrolowania lub uciszania bezpośredniego głosu Biblii. Ta kontrola była w dużej mierze ustanowiona i utrzymywana poprzez tworzenie kredo. Wczesny kościół nie miał takich narzuconych sprawdzianów poza Pismem. Autorytatywne kreda pojawiły się później, często splecione z władzą polityczną (jak w Nicei), stając się narzędziami do narzucania konformizmu. Ustanowiona zasada głosiła, że ludzki autorytet może dyktować interpretację biblijną i wykluczać dysydentów na podstawie przestrzegania kredo. Chociaż odrzucamy roszczenia papieskie, musimy czujnie dbać o to, aby nie powielać podstawowej zasady, pozwalając naszym własnym oświadczeniom funkcjonować jako wiążące sprawdziany, które unieważniają osobiste, prowadzone przez Ducha studiowanie Biblii.

IV. Używane argumenty mogą odbijać echem problematyczne precedensy

Historyczne argumenty za autorytatywnymi kredami często koncentrowały się na narzucaniu jednolitości w celu zapewnienia „czystości”, przy czym większość lub hierarchia definiowała ortodoksję. Dziś podobne uzasadnienia czasami pojawiają się w odniesieniu do naszych Fundamentalnych Wierzeń: „Potrzebujemy ich, aby utrzymać denominację w czystości” lub „Są niezbędne do ochrony przed błędem”. Chociaż spójność doktrynalna jest niezwykle ważna, gdy samo kredo, a nie wspólne zaangażowanie w Pismo, staje się głównym narzędziem egzekwowania, naśladujemy niepokojące metody historyczne. Czy czystość denominacyjna jest najlepiej osiągana przez sztywne trzymanie się ludzkiej syntezy, czy przez pielęgnowanie głębokiej, zbiorowej wierności samemu Słowu Bożemu?

V. Praktyczna presja na konformizm

System wymagania podpisania się pod szczegółowym oświadczeniem wierzeń może wywierać ogromną, choć często subtelną, presję, szczególnie na duchownych, nauczycieli i pracowników. Strach – niekoniecznie przed jawnym prześladowaniem, ale przed uznaniem za „nieprawomyślnego”, utratą możliwości, spotkaniem się z dezaprobatą lub utrudnianiem sukcesu instytucjonalnego – może tłumić samą wolność, „którą nas Chrystus wyzwolił” (List do Galacjan 5:1). Obejmuje to wolność uczciwego zmagania się z Pismem, kwestionowania interpretacji i poszukiwania głębszego zrozumienia, będąc odpowiedzialnym przede wszystkim przed Bogiem. Krytycznie ważne jest, aby osoby, które są wyraźnie w harmonii z podstawowymi zasadami Pisma, nie były wykluczane ze społeczności ani zwalniane tylko dlatego, że nie mogą z czystym sumieniem potwierdzić określonych zwrotów lub języka w 28 Fundamentalnych Wierzeniach, które postrzegają jako potencjalnie niebiblijne lub nieodpowiednio wyrażone. Prawda nie boi się analizy. Dlatego 28 Fundamentalnych Wierzeń, jak każde ludzkie kredo, powinno być zawsze otwarte na pełne szacunku kwestionowanie i badanie w świetle Pisma. Jego właściwą rolą jest rola publicznego streszczenia – opisowego oświadczenia tego, co Adwentyści Dnia Siódmego ogólnie rozumieją jako nauczanie Biblii – a nie narzędzia przymusu narzucanego członkom lub używanego jako autorytatywny sprawdzian wspólnoty. Niebezpieczeństwo polega na pozwoleniu, aby jakikolwiek ludzki dokument funkcjonalnie zastąpił żywy proces osobistego odkrywania i przekonania poprzez Biblię i Ducha Świętego.

3. Rozróżnianie autorytetu: Generalna Konferencja a Biblia

Wśród niektórych Adwentystów Dnia Siódmego utrzymuje się powszechne błędne przekonanie, sugerujące, że natchniona rada Ellen White nadaje Sesji Generalnej Konferencji autorytet do dyktowania osobistych przekonań lub funkcjonowania jako ostateczny głos Boga w sprawach wiary. To nieporozumienie często utrudnia jasne postrzeganie wyłącznego autorytetu Biblii. Jednakże sama rada, czasami cytowana, faktycznie wyjaśnia specyficzny, ograniczony zakres autorytetu Generalnej Konferencji. Rozważmy to kluczowe oświadczenie:

„*Bóg zarządził, aby przedstawiciele Jego Kościoła ze wszystkich części ziemi, zgromadzeni na Generalnej Konferencji, mieli autorytet. Błąd, który niektórzy są w niebezpieczeństwie popełnienia, polega na dawaniu… pełnej miary autorytetu i wpływu, jaki Bóg powierzył Swojemu Kościołowi w osądzie i głosie Generalnej Konferencji zgromadzonej w celu planowania pomyślności i postępu Jego dzieła.*” (Świadectwa dla Zboru, tom 9, s. 260-261, podkreślenie dodane).

Ten fragment wyraźnie definiuje sferę Bożego autorytetu Generalnej Konferencji: ma ona planować praktyczną organizację i misyjny postęp dzieła Kościoła na całym świecie. Określony „błąd” polega właśnie na rozszerzaniu tego autorytetu, przeznaczonego do koordynowania pracy, na świętą domenę osobistej wiary i sumienia, gdzie nie należy.

Dlatego rozróżnienie jest kluczowe:

- Do planowania pracy i rozwijania misji: Zgromadzona Generalna Konferencja posiada autorytet ustanowiony przez Boga.

- W sprawach wiary, doktryny i osobistego przekonania: Bóg ma tylko jeden autorytatywny głos – Jego Święte Słowo, Biblię.

Generalna Konferencja ułatwia naszą zbiorową misję; nie dyktuje, i nie może dyktować, osobistej wiary. Pozwolenie jakiemukolwiek ludzkiemu soborowi na autorytatywne definiowanie wiary dla indywidualnego sumienia oznacza wyparcie wyjątkowej roli Biblii i naruszenie fundamentu Sola Scriptura. Różni się to od uzasadnionej funkcji Kościoła wyrażającego publiczne oświadczenia (takie jak 28 Fundamentalnych Wierzeń) w celu opisania światu swojego ogólnego zrozumienia Pisma; jednakże takie ludzkie podsumowania nigdy nie mogą być przedstawiane jako mające autorytet nad ludem Bożym. Głos Boga w odniesieniu do wiary i sumienia jest doskonale i wystarczająco wyrażony w Biblii, a Generalna Konferencja nigdy nie powinna uzurpować sobie tego autorytetu.

Rzeczywiście, to rozróżnienie jest wzmocnione przez szersze rady Ellen White, które wyraźnie wynoszą Pismo ponad wszystkie ludzkie decyzje dotyczące wiary, zapewniając spójność z jej oświadczeniami w Świadectwach, tom 9:

„Ale Bóg będzie miał na ziemi lud, który będzie podtrzymywał Biblię i tylko Biblię jako standard wszystkich doktryn i podstawę wszystkich reform. Opinie uczonych mężów, dedukcje nauki, kreda lub decyzje soborów kościelnych, tak liczne i niezgodne, jak kościoły, które reprezentują, głos większości – ani jedno, ani wszystkie z nich nie powinny być uważane za dowód za lub przeciw jakiemukolwiek punktowi wiary religijnej. Przed przyjęciem jakiejkolwiek doktryny lub nakazu powinniśmy żądać wyraźnego ‘Tak mówi Pan’ na jego poparcie.” (Wielki Bój, s. 595, ak. 1)

To dobitne oświadczenie podkreśla, dlaczego autorytet Generalnej Konferencji musi być starannie ograniczony do jej wyznaczonej sfery planowania pracy, pozostawiając sprawy osobistej wiary i doktryny wyłącznie pod jurysdykcją „Tak mówi Pan” znajdującego się tylko w Biblii.

Prawdziwa podstawa jedności: Sumienie poddane Słowu Bożemu

Wpływowe głosy w Kościele, takie jak Adwentystyczny Instytut Badawczy (BRI), odniosły się do wzajemnego oddziaływania indywidualnego sumienia i jedności Kościoła, stwierdzając:

"W takich dyskusjach ludzie mogą powoływać się na wolność religijną, że każdy może wierzyć w dowolną doktrynę, jaką wybierze. Argument ten jednak błędnie rozumie pojęcie wolności religijnej i wykazuje pomieszanie między kościołem a państwem. Naród może przyznać wolność religijną swoim obywatelom w uznaniu, że zwykle nie mają oni wyboru narodowości. Kościół jednak jest dobrowolnym zrzeszeniem. Każda dobrowolna organizacja, która przyjmuje wzajemnie sprzeczne nauki, poglądy lub doktryny, ryzykuje podział i tym samym podważenie samej siebie. A wolność religijna nie wymaga od kościoła akceptacji pluralizmu. Ci, którzy przyłączają się do kościoła, czynią to, ponieważ wierzą w jego przesłanie; w przeciwnym razie powinni odejść."

Perspektywa ta jednak ryzykuje pomieszanie prawdziwej, zakotwiczonej w Biblii wolności sumienia z niezdyscyplinowaną swobodą wierzenia w „dowolną doktrynę, jaką wybiorą”. Wolność, którą podtrzymujemy, to święty obowiązek poddania swojego sumienia bezpośrednio Słowu Bożemu, a nie ludzkim interpretacjom czy instytucjonalnemu konsensusowi. Prawdziwym „przesłaniem” Kościoła, które potwierdzają członkowie, musi być wieczna ewangelia objawiona w Piśmie, a nie omylne sformułowanie ludzkiego podsumowania.

Rzeczywiście, gdy logika zilustrowana takimi oświadczeniami instytucjonalnymi jest stosowana w celu priorytetyzacji zgodności z ludzkim dokumentem, takim jak 28 Fundamentalnych Wierzeń, nad wykazaną wiernością samemu Pismu – co staje się oczywiste, gdy osoby wyraźnie poddane Biblii i Duchowi Proroctwa spotykają się z dyscypliną – Kościół Adwentystów Dnia Siódmego jest skutecznie odsuwany od swojego boskiego powołania jako Boży ruch w kierunku funkcjonowania jako zwykły klub. Ta trajektoria nie tylko odzwierciedla same apostazje, które historycznie wynosiły ludzką tradycję ponad boskie objawienie, ale także nieodłącznie podważa praktyczną rzeczywistość twierdzenia Kościoła, że podtrzymuje Biblię jako swoje jedyne kredo. Niestety, obserwowana praktyka zbyt często wykazywała tę drugą tendencję, tworząc środowisko bardziej zbliżone do klubu niż do ludu Bożego prowadzonego przez Ducha. Dlatego konstruktywnie zapraszamy BRI i całe przywództwo do promowania wolności sumienia głęboko zakorzenionej w najwyższym autorytecie Słowa Bożego i odpowiedzialnej tylko przed nim, zapewniając tym samym, że nasze działania autentycznie zgadzają się z naszymi wyznawanymi zasadami.

Nasza droga naprzód: Przywrócenie Pismu należnego mu miejsca

Jako Adwentyści Dnia Siódmego, powołani do niesienia ostatecznego Bożego poselstwa, nasze stanowisko musi być niezachwiane. Musimy zjednoczyć się wokół boskiego standardu: Biblia, cała Biblia i tylko Biblia, jako nasza jedyna reguła wiary i praktyki. Nasze 28 Fundamentalnych Wierzeń ma wartość tylko o tyle, o ile dokładnie odzwierciedlają Pismo i prowadzą nas głębiej w Pismo. Są mapą, pochodzącą z Terytorium; nigdy nie mogą być traktowane jako samo Terytorium.

Musimy pielęgnować środowisko, w którym celebrowane jest pilne, prowadzone przez Ducha studiowanie Biblii, gdzie szczere pytania są mile widziane, a jedność jest zakorzeniona w naszym wspólnym zobowiązaniu do podążania za Słowem Bożym ponad wszystko inne. Niech nasi duchowni głoszą Słowo z mocą czerpaną bezpośrednio z jego źródła. Niech każdy członek będzie szlachetnym Berejczykiem, „codziennie badając Pisma, czy tak się sprawy miały” (Dzieje Apostolskie 17:11).

Wezwanie do działania na nadchodzącą Sesję Generalnej Konferencji

Omówione tu zasady mają bezpośrednie implikacje dla praktyki naszego Kościoła. Stoimy przed krytycznym problemem: Nasz Kościół oficjalnie deklaruje, że Biblia jest naszym jedynym kredo, jednak w praktyce 28 Fundamentalnych Wierzeń zaczęło funkcjonować jako kredo. Obecna preambuła do 28 Fundamentalnych Wierzeń okazała się niewystarczająca, aby zapobiec temu dryfowi. Jesteśmy świadomi przypadków, w których członkowie zostali wykluczeni ze społeczności, a pracownicy zwolnieni, głównie dlatego, że nie mogli potwierdzić precyzyjnego sformułowania jednego lub więcej oświadczeń, nawet jeśli w pełni akceptowali podstawowe Pisma i „prawdy, na które Duch Boży położył Swoją aprobatę” (22LtMs, Ms 125, 1907, par. 15).

Dlatego, aby zaradzić tej rozbieżności i chronić wyłączny autorytet Biblii, na nadchodzącej sesji Generalnej Konferencji zostanie przedstawiony wniosek. Wniosek proponuje dołączenie jednego zdania z preambuły do Fundamentalnych Zasad z 1872 roku na końcu istniejącej preambuły do 28 Fundamentalnych Wierzeń. Ten dodatek ma na celu wyjaśnienie, że 28 Fundamentalnych Wierzeń służy przede wszystkim jako opisowe streszczenie i zapobieganie ich niewłaściwemu użyciu jako wiążącego, autorytatywnego kreda. Historycznie znaczące zdanie brzmi:

„Nie przedstawiamy tego jako coś, co ma jakąkolwiek władzę nad naszym ludem, ani nie ma na celu zapewnienia wśród nich jednolitości jako systemu wiary, ale jest to krótkie oświadczenie tego, co jest i było, z wielką jednomyślnością, przez nich wyznawane.”

Jeśli ten wniosek zostanie przyjęty, preambuła będzie brzmiała:

"*Adwentyści Dnia Siódmego przyjmują Biblię jako swoje jedyne kredo i uznają pewne fundamentalne wierzenia za nauczanie Pisma Świętego. Te wierzenia, przedstawione tutaj, stanowią zrozumienie i wyraz nauczania Pisma przez Kościół. Rewizji tych oświadczeń można oczekiwać na Sesji Generalnej Konferencji, gdy Kościół jest prowadzony przez Ducha Świętego do pełniejszego zrozumienia prawdy biblijnej lub znajduje lepszy język do wyrażenia nauk Świętego Słowa Bożego. Nie przedstawiamy tego jako coś, co ma jakąkolwiek władzę nad naszym ludem, ani nie ma na celu zapewnienia wśród nich jednolitości jako systemu wiary, ale jest to krótkie oświadczenie tego, co jest i było, z wielką jednomyślnością, przez nich wyznawane.*"

Musimy modlitewnie rozważyć implikacje przyjęcia lub odrzucenia tego dodatku. Decyzja o niedodaniu tego wyjaśniającego historycznego zdania może sugerować zbiorowe pragnienie, być może nieświadome, dalszego używania 28 Fundamentalnych Wierzeń jako funkcjonalnego kreda. Jeśli tak jest, uczciwość wymaga, abyśmy zrewidowali początkowe twierdzenie preambuły, że „Adwentyści Dnia Siódmego przyjmują Biblię jako swoje jedyne kredo”, ponieważ nasze działania zaprzeczałyby naszym słowom. Przyjmijmy to zdanie, aby chronić wyłączny autorytet Biblii, albo uczciwie dostosujmy naszą preambułę do naszej obecnej praktyki.

Podejdźmy więc do tej decyzji z uroczystą refleksją. Albo przyjmijmy to historyczne zdanie, aby jasno potwierdzić wyłączny autorytet Biblii zarówno w zasadzie, jak i w praktyce, albo uczciwie dostosujmy naszą deklarowaną preambułę do naszego faktycznego stosowania Fundamentalnych Wierzeń. Niech nasze działania czczą Słowo Boże i podtrzymują świętą zasadę Sola Scriptura, gdy przemierzamy ostatnie chwile przed powrotem naszego Pana.

Zbliża się ostateczny konflikt. Sąd musi rozpocząć się od domu Bożego (1 List Piotra 4:17). Nasze jedyne bezpieczeństwo leży w mocnym ugruntowaniu na niewzruszonym Słowie Bożym. Trzymajmy wysoko sztandar Objawienia Jana 14:12 – „Tu jest cierpliwość świętych, tu są ci, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa”. Ta wierność wypływa bezpośrednio z pozwolenia, aby Jego Słowo, i tylko Jego Słowo, oświetlone przez Jego Ducha, było naszym najwyższym i w pełni wystarczającym przewodnikiem.